วันอังคารที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2559

สแวงหาห่วงยาง อย่างมีวิสัยทัศน์

                                               
    

....จงฟังเสียงของต้นสนในยามลมสงบ แล้วเจ้าจะค้นพบตัวเองลมหนาวมาถึงเร็วกว่าปกติ ลมที่เย็นยะเยือกหอบใบไม้ให้ร่วงกราวลงสู่พื้นดินต้นสนเก่าแก่เมื่อยามต้องลมพัดก็พลอยโอนเอนไปตามแรงลมด้วยนับเป็นเวลากว่าหกเดือนแล้ว ตั้งแต่ปิงทิ้งบ่อนํ้าที่เป็นบ้านเกิดของเขามาขณะนั้นปิงนั่งขดตัวอยู่ในความมืดของโพรงไม้ซื้นๆ โพรงหนึ่ง ในความหนาวเหน็บชนิดเข้ากระดูกนั้น เขาได้ยืนเสียงกระทบกันของดงไผ่แต่ใจของเขาหาได้อยู่ที่นั่นไม่ มันไม่ไต้อยู่ตรงนั้นมานานหลายอาทิตย์แล้วเพราะมันโบยบินไปที่อื่น ที่ๆ ไม,มีทั้งรูปทรงและเสียง ไปสู่ที่ๆ มีความงดงามอันน่ามหัศจรรย์ปิงค้นพบตัวเองแล้ว ในที่สุด ณ ดินแดนที่อยู่ลึกเข้าไปในจิตที่สงบนึ่ง อาจารย์นกฮูกเป็นผู้ชี้ทางสว่างให้แก่เขาตลอดการทำสมาธินั้น ห่วงยางเป่าลมขนาดใหญ่  บัดนี้ปิงเป็นกบที่แตกต่างจากกบตัวเดิม ทุกเช้าเขาจะใช้เวลานั่งสมาธิอยู่กับความเงียบในจิตใจนานนับชั่วโมงเช้าวันนี้ปิงก็ยังนั่งสมาธิเหมือนวันก่อนๆ แต่ในดวงตาแห่งปัญญานั้น เขาเห็นภาพอันพิสุทธิ้ ไกลออกไป ยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่มีหิมะปกคลุม ทอประกายวาววับท่ามกลางแสงแดดของฤดูใบไม้ผลิลำแสงที่อบอุ่นกำลังละลายหิมะให้กลายเป็นน้ำใสเพื่อไหลหล่อเลี้ยงโตรกธารและบ่อน้าลึกในสวน แม้กระทั่งกบที่พูดเก่งที่สุด ก็ไม่อาจบรรยายภาพ และกลิ่นหอมของดอกแมกโนเลีย และซากุระเบ่งบานกลีบดอก'โรยตัวลงสุพื้น ล่งกลิ่นหอมไปทั่ว

....หรือสีสันหวานละมุนของดอกวิสทีเรืย อาซาเลีย และไอริสที่แข่งกันอวดความงามอยู่ข้างบ่อน้าที่เขียวครึ้มไปด้วยตะไคร่น้าขณะกำลังอิ่มเอิบใจอยู่กับมโนภาพที่แสนวิเศษยิ่งนั้น ปิงชึมซับเสียงแห่งความหฤหรรษ์ไปพร้อมๆ กันด้วย ทั้งเลียงขับกล่อมของนกนานาชนิด และเสียงน้าไหลเบาๆ ซึ่งถูกขัดจังหวะเป็นครั้งคราวด้วยเสียงกระโดดน้าของกบหนุ่มสาว แพยางหงส์ราคา ที่กำลังสนุกกับการพยายามสร้างสถิติการกระโดดไกลกันอยู่หัวใจของปิงพองโต เขาอยู่ในสถานที่ที่พวกเราน้อยคนจะโซคดีที่จะได้ไปพบเยือน ระหว่างนั้นเขามีชีวิตอยู่ในมโนภาพของตนเองสายของวันนั้น ปิงได้บรรยายมโนภาพของเขาให้อาจารย์นกฮูกฟัง“เป็นไปได้มั้ยครับ แพยางเล่นน้ำแฟนซี  ที่จะมีสถานที่แห่งความปีติ และความงดงามแบบนั้นบนโลกนี้”

...ปิงถามอาจารย์นกฮูกพยักหน้าเป็นการยืนยันว่าสภาวะที'พิเศษของโลกที่ว่านั้นมีอยู่จริง “มีสถานที่อยู่แห่งหนึ่ง เรียกกันว่าอุทยานแห่งจักรพรรดิซึ่งถือว่าเป็นขุมทรัพย์แห่งหนึ่งในโลกนี้ สถานที่แห่งนั้นเป็นดินแดนแห่งความปีติเหมือนอย่างที่เจ้าได้พบในมโนภาพ แต่การที่จะได้ดื่มดากับความปีติที่ยิ่งใหญ่นั้น เจ้าต้องเดินทางหลายร้อยไมล์ และเผชิญกับความท้าทายต่างๆ มากมาย”อาจารย์นกฮูกบอกปิงว่าสาเหตุที่จะทำให้เราตื่นเต้นได้มากที่สุดจนตัวสะท้านไปทั้งร่างนั้น คือ ความจำเป็นที่จะต้องข้ามแม่น้ำสแปลต“แต่นี่เป็นซะตากรรมของผม” ปิงรีบตอบด้วยเหตุที่ผมต้องการจะนำเสนอนิทานเรื่องนี้ให้ถูกต้องแม่นยำทีสุดผมต้องฃอชี้แจงตรงว่า เป็นเวลาหลายร้อยปีมาแล้ว ที่แม่น้าสแปลต ซึ่งนักเขียนแผนที่ได้ตั้งชื่อที่เป็นทางการไว้ว่าร็อค ริเวอร์ แต่ผู้'ที่อาศัยอยู่,ในผืนป่าซึ่งได้เห็นนักเดินทางจำนวนมากตัวเปียกปอนเมื่อต้องพยายามข้ามสายน้าที่เต็มไปด้วยคลื่นลมสายเดียวกันนี้ นิยมเรียกแม่น้านี้ว่าแม่'น้า สแปลตกระแสน้าที่เชี่ยวกราก และหินที่แหลมคมตลอดเล้นทางน้านั้นอันตรายยิ่งนัก คนพื้นถิ่นต่างทราบดีถึงภยันตรายนั้นเกินกว่าจะคิดเสี่ยงข้ามแม่น้าสายนี้ ไม่มีเหตุผลใดที่สำคัญพอที่จะเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเพื่อข้ามไปยังฝังตรงข้ามของแม่น้าตังกล่าว 

... “ไม่มีปัญหาครับ”  เช่าห่วงยางแฟนซี ปีงฟันธง โดยปราศจากความกลัวเกรง “ท่านไม่เคยเห็นผมกระโดดมาก่อนว่า ผมกระโดดไกลได้ขนาดไหน ถ้าท่านพาผมไปยังแม่นํ้าสายนั้น ผมจะแสดงให้ดูว่าจะข้ามแม่นั้าไปได้อย่างไรโดยเท้าแทบจะไม่เปียกนั้าเลย นั่นคือพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ของผม เมื่อเป็นเรื่องของการกระโดด นั่นคือทักษะของผม”“สิ่งที่คิดอย่างไร้สติ ก็อาจจะจบลงด้วยการกระทำอย่างบ้าบิ่นไร้สติเช่นกัน” อาจารย์นกฮูกสอน“ผมไม่เข้าใจ” ปิงงง“เรากำลังจะอธิบาย” อาจารย์นกฮูกกล่าว “พรสวรรค์เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ในขณะที่ทักษะเป็นสิ่งที่ต้องผึเกฝน”“เราได้เห็นพรสวรรค์ของเจ้าด้วยตาตัวเองแล้ว แต่พรสวรรค์นั้นก็จะไม่สม!5)รณ์หากเข้ากับทักษะไม่ได้พรสวรรค์อาจช่วยเปิดประตูโอกาสให้แต่ทักษะจะช่วยให้เจ้าเดินผ่านประตูนั้นไป“เจ้าต้องพัฒนาทั้งพรสวรรค์และทักษะ มิฉะนั้น เจ้าก็จะไม่มีวันเป็นนายชีวิตของเจ้าเอง”ปิงเงียบไปอึดใจหนึ่ง กะพริบตาแล้วก็กะพริบตาอีก “ผมต้องการเป็นนายชีวิตของตัวเอง”“ต้องการอย่างเดียวยังไม่พอ แต่ต้องลงมือด้วย เจ้าต้องลงมือทำเพื่อเป็นนายของเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต มิเช่นนั้นแล้วเหตุการณ์ทั้งหลายในชีวิตนั่นแหละที่จะเป็นนายของเจ้า”“ผมพร้อมแล้วครับ”“ถ้าอย่างนั้น จะมัวรออะไรกันอยู่เล่า” อาจารย์พกสูกร้องเสียงก้องและแล้วทั้งคู่ก็เริ่มลงมือกันอย่างจริงจังกำหนดการอบรมไม่มือะไรยุ่งยาก ไม,มีอะไรที่จะทำให้ไขว้เขว ไม่มีเรื่องให้ตื่นเต้น แต่เริ่มต้นขึ้นด้วยการสร้างกล้ามเนื้อให้ปิง โดยทำให้กล้ามเนื้อแข็งแรงพอที่'จะรับมือกับความท้าทายของสายนํ้าแห่งแม่นั้าสแปลตปิงเริ่มออกกำลังกายด้วยการคีบหินหนักหนึ่งปอนด์ด้วยนิ้วเท้าขณะห้อยหัวลงมาจากกิ่งไม้นานครึ่งชั่วโมงทุกวัน ในระยะแรก การกระทำดังกล่าวสร้างปัญหาให้ปิงอยู่บ้าง และแม้ว่าแขนของเขาจะล้าขาจะปวด แต่ปิงก็หาได้ย่อท้อไม่





                                                   
ห่วงยางแฟนซี



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น